Woensdagavond, kwart voor zeven. Daan legt zijn controller met een diepe zucht in de mand op de kast, Lotte zet de doos met spellen op tafel, en ik leg mijn telefoon in de keukenla. Daar blijft hij tot half tien. Dat laatste is voor mij elke week weer het moeilijkste.
Hoe het begon
In november zat ik op een avond op de bank en keek ik om me heen. Jeroen op zijn laptop, Daan met zijn koptelefoon op achter de spelcomputer, Lotte met een filmpje op de tablet, en ik in de app van onze energiemonitor. Vier mensen in één doorzonkamer, elk met een eigen scherm en een eigen lampje. Het was ook nog eens ironisch, want ik zat te kijken hoeveel stroom we verbruikten.
Ik stelde voor om één avond per week alle schermen uit te doen. Het werd woensdag: dan werk ik niet, Daan heeft geen training en niemand heeft haast. De afspraak is simpel. Na het eten gaat alles uit, voor de kinderen tot bedtijd en voor Jeroen en mij tot half tien. De tv, de spelcomputer, de tablet, de laptops en de telefoons. Ook de mijne, ja.
Wat we dan doen
Meestal spelen we eerst een spel aan de keukentafel. Keezen is favoriet, op een bord dat Henk, de vader van Jeroen, ooit van een restje eikenhout voor ons maakte. Lotte is dol op pesten met kaarten, vooral als ze mag delen. Op de kast ligt sinds januari een puzzel van duizend stukjes, die op woensdag tevoorschijn komt en de rest van de week met rust wordt gelaten.
Daarna wordt er gelezen. Lotte zit in groep 4 en leest ons voor uit haar boekje van de bibliotheek, langzaam en heel serieus. Daan leest strips op de bank, onder de grote deken. De thermostaat gaat er niet voor omhoog. Wel komt er een pot thee op tafel, en soms warme chocolademelk, als iemand het heel lief vraagt.
Wat de kinderen ervan vinden
Daan vond het in het begin onzin, en dat liet hij merken. Hij is tien, morgen elf, en gamen is zijn grote liefde. Na een paar weken draaide hij bij, toen hij doorhad dat hij met keezen van zijn vader kon winnen. Nu is hij degene die op woensdag om zes uur vraagt of we gaan spelen. Hij heeft er wel een half uur extra gamen op zaterdag voor uitonderhandeld. Dat vond ik een eerlijke ruil.
Lotte vindt het de leukste avond van de week, en ze bewaakt de regels strenger dan ik. Toen Jeroen een keer ‘heel even’ zijn mail wilde checken, stond ze met haar armen over elkaar naast hem tot de laptop dicht was.
En de stroom? In de app zie ik op woensdagavond een vlakker lijntje, ongeveer 0,6 kWh minder dan op een gewone avond. Over een heel winterseizoen is dat een paar euro. Daar doen we het dus niet voor, al vind ik het leuk om te zien.
Waarom ik het zelf het hardst nodig had
Ik dacht dat ik dit voor de kinderen deed. Maar wie het vaakst naar die keukenla loopt om ‘even’ te kijken, ben ik. Meterstanden, de groepsapp van school, het weer van morgen. Op woensdag mag het allemaal niet, en dan merk ik pas hoe vaak ik normaal op dat scherm kijk. Ik heb deze winter op woensdagavond meer boeken uitgelezen dan in de rest van de week bij elkaar.
De avonden worden alweer lichter, en ik ben benieuwd of onze schermloze woensdag het voorjaar overleeft. Misschien verhuist hij gewoon naar de tuin.
