Dinsdag is bij ons soepdag. Niet omdat het een traditie is die van mijn oma komt, maar omdat ik op dinsdag tot zes uur werk en dan geen zin heb om na te denken. Alles wat in de groentela ligt te verleppen, gaat in de grote pan.
Hier ons basisrecept, de varianten die de kinderen wel willen eten, en hoe je met een deksel en een beetje planning ook nog op je kookenergie bespaart.
Het basisrecept
Er is maar één vaste regel: er gaat altijd een ui in. De rest hangt af van wat er ligt. Voor ons vieren, plus een portie voor de vriezer, doe ik meestal dit:
- Twee uien en wat er aan wortel, prei of knolselderij ligt grof snijden en vijf minuten zacht fruiten in een scheut olie.
- Een paar aardappels erbij voor de dikte, of het restje rijst van zondag.
- Anderhalve liter water en twee bouillontabletten. Deksel erop, aan de kook brengen en dan twintig minuten op een laag standje.
- Op het laatst de kliekjes erbij: een restje kip, gekookte groente, een blik bonen. Dan met de staafmixer half of helemaal glad.
Ik snijd alles klein, dan is het sneller gaar. Wat ook helpt: de dinsdagsoep begint eigenlijk op zondag. Als ik dan kook, maak ik bewust iets te veel groente en zet ik het restje in een bakje achter in de koelkast. Alleen spruitjes doe ik met mate, anders protesteert de hele tafel.
De varianten van de kinderen
Daan is elf en eet alles, zolang het maar glad is. Stukjes groente in soep vindt hij "zielig voor de groente", wat dat ook mag betekenen. Voor hem gaat de staafmixer er dus helemaal doorheen. Lotte wil het liefst tomatensoep met letters. Als er een paar zachte tomaten of een restje passata is, wordt het een rode variant met een handje lettervermicelli. Ze vist dan eerst haar naam uit haar bord voordat ze begint te eten.
Jeroen vindt dat soep zonder balletjes geen avondeten is. Als er gehakt over is, draai ik er kleine balletjes van die de laatste tien minuten meekoken. Wat over is, gaat in bakjes naar de vriezer in de trapkast, en op woensdag neemt Jeroen een thermosbeker mee naar zijn werk.
Waarom de deksel erop gaat
We koken sinds maart vorig jaar op inductie. De kookplaat hangt aan een eigen groep, dus daar kan geen meetstekker tussen. Ik keek daarom op de energiemonitor van de slimme meter wat er gebeurde, op een avond dat verder bijna alles uit stond. Twee keer dezelfde pan met anderhalve liter water en groente: met deksel kookte het na negen minuten, zonder deksel na twaalf. Daarna twintig minuten trekken: met deksel kon de plaat op stand 3, zonder moest hij op 5 om de soep zachtjes te laten borrelen.
Alles bij elkaar kost een pan soep met deksel ongeveer 0,45 kWh, zonder deksel ongeveer 0,6 kWh. Dat scheelt nog geen vijf cent per keer. Ik ga niet doen alsof dat ons rijk maakt. Maar de ramen beslaan minder, de afzuigkap hoeft minder hard en de soep kookt niet over. Het is een gewoonte die niets kost.
Nog twee trucjes. Ik zet de plaat vijf minuten voor het einde uit, want onze zware soeppan blijft daarna nog een tijdje zachtjes pruttelen. En een bakje uit de vriezer laat ik de avond ervoor ontdooien in de koelkast, dan hoeft het op dinsdag alleen nog warm.
Soepdinsdag is ontstaan uit gemakzucht en gebleven omdat het werkt. We gooien minder weg, ik hoef op mijn lange werkdag nergens over na te denken, en om zeven uur staat er iets warms op tafel. Als ik rond half zeven binnenkom, nat van het fietsen, ruikt het huis binnen twintig minuten naar gefruite ui. Daar kan geen bezorgmaaltijd tegenop.
