Vorig jaar februari hield ik een maand lang bij wat er uit de badkamer in de plastic zak verdween. Elf lege flessen, tubes en flacons, plus vier tandenborstels die toevallig allemaal tegelijk op waren. Voor één kleine badkamer met een douche vond ik dat veel. Dus begonnen we in maart met een paar alternatieven. Een jaar later is het tijd voor een eerlijke balans.
Wat bleef
- Shampoobars, voor Lotte en mij. Een bar gaat bij mij ongeveer twee maanden mee. Het geheim is hem droog te laten liggen op een zeepbakje met ribbels, uit de straal van de douche. Lotte vindt het vooral leuk dat haar shampoo eruitziet als een koekje.
- Handzeep uit een grote navulfles. Een los stuk zeep op de wastafel werd binnen een week een glibberige plas. Nu vullen we de gewone pompjes bij uit een fles van een liter. Dat scheelt een stuk of vijf pompflesjes per jaar.
- Bamboe tandenborstels. Voor Jeroen, Lotte en mij. Ze gaan net zo lang mee als plastic exemplaren. Daan werd gisteren twaalf en wenste een elektrische tandenborstel. Die kreeg hij, en daarmee is hij officieel uit het bamboeproject gestapt.
- Wasbare wattenschijfjes. Alleen voor mij, in een waszakje mee met de gewone was op 30 graden. Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou volhouden.
Wat terugging naar de flessen
- De conditionerbar. Lotte heeft lang haar dat al in de klit zit als je ernaar kijkt. Met de conditionerbar werd het elke ochtend huilen bij de borstel. Na drie weken stond er weer een fles crèmespoeling. Vrede in huis gaat voor.
- Jeroens shampoobar. Hij vond dat zijn haar er "wasachtig" van werd. Zijn compromis: shampoo in een grote fles van een liter in plaats van kleine flesjes.
- Een stuk zeep onder de douche voor Daan. Daan liet het in de straal liggen en had binnen een week een half stuk zeep weggespoeld. Hij doucht nog steeds het langst van ons vieren, ook met de zandloper van vijf minuten. Voor hem staat er weer douchegel, ook in een grote fles.
Wat het opleverde
Afgelopen februari telde ik opnieuw. Vijf plastic verpakkingen in een maand, tegen elf een jaar eerder. Niet nul, wel de helft. Het meeste effect kwam eigenlijk van de grote navulflessen, en dat is de minst hippe maatregel van allemaal.
In geld scheelt het weinig. Een shampoobar kost meer dan een fles, maar gaat langer mee. Bij ons komt het ongeveer gelijk uit. Ik had gehoopt dat het ook energie zou schelen, maar dat valt tegen. De warmte voor het douchewater uit de combiketel is vele malen belangrijker dan de vraag waar de zeep in zit. Wie in de badkamer echt wil besparen, kan beter naar de douche zelf kijken: daar zit het gas.
Wat ik ook merkte: het werkt alleen als het niet afhangt van één persoon die iedereen achter de broek zit. De navulfles staat gewoon in het kastje onder de wastafel, en wie het pompje leeg ziet, vult het. Dat lukt zelfs Daan.
Ik ben geen zero-wastegezin geworden en dat was ook nooit het plan. Onze regel is simpel: wat werkt, blijft, en wat elke ochtend ergernis geeft, mag terug. Zo houden we het in elk geval vol. Mijn bamboe tandenborstel van nu is inmiddels de vijfde. Hij voelt nog steeds een beetje als een houten ijslepeltje, maar ik ben eraan gehecht geraakt.
