Vandaag word ik 41, en ik draag de spijkerbroek die ik in 2019 kocht. Hij heeft inmiddels een nieuwe knoop, een stopplek aan de binnenkant van het bovenbeen en hij zit beter dan ooit. Bij de kinderen lukt dat niet. Daan groeide sinds zijn twaalfde verjaardag in maart uit twee broeken en heeft nu een grotere schoenmaat dan ik.
Lang heb ik dat opgelost met nieuw kopen, vaak online en vaak ’s avonds laat. In mijn spreadsheet staat dat we in 2024 ruim 1.100 euro aan kleding en schoenen uitgaven. In 2025 was dat rond de 750 euro. Dit is hoe.
Herstellen: wat ik zelf kan, en wat niet
Knopen aanzetten, een zoom vastnaaien en gaten in sokken stoppen kan ik. Dat laatste leerde ik van mijn moeder, met haar oude stopei dat ik ooit heb meegenomen. Mijn hele sokkenla is inmiddels een lappendeken, en niemand ziet het.
De knieën van Lottes broeken slijten het snelst. Opstrijkbare kniestukken werken prima, maar effen stukken weigerde ze: ‘Niemand in de klas heeft dat.’ Nu tekent ze er zelf iets op met een textielstift. Op haar blauwe broek zitten twee konijnen met een zonnebril, en die broek trekt ze het liefst aan.
Ritsen kan ik niet. Ik heb het één keer geprobeerd bij Daans winterjas, en dat werd een drama met een tornmesje. Bij de kleermaker in het centrum kostte een nieuwe rits € 15. Dat is nog steeds veel minder dan een nieuwe winterjas.
Ruilen met andere ouders
In de klas van Lotte gaat een grote tas rond met kleding in maat 128 tot 140. Wat je kind past, haal je eruit, wat te klein is, gaat erin, en dan gaat de tas naar het volgende gezin. Lotte vindt het elke keer een soort Sinterklaas. Ik vind het vooral fijn dat er geen geld aan te pas komt.
Bij Daan ligt het lastiger. Een twaalfjarige in de brugklas draagt geen trui die hij bij een klasgenoot heeft gezien. Maar bij de voetbalclub staat een bak met gebruikte voetbalschoenen, en daar heeft hij dit voorjaar een paar uitgehaald dat precies paste. Hij vond het pas goed toen ik zei dat de vorige eigenaar in de A-selectie speelt. Of dat klopt, weet ik eigenlijk niet.
Minder kopen, en anders
- Voor Jeroen en mij: één erin, één eruit. Komt er een trui bij, dan gaat er een naar de kledingbak of de tas voor de ruil.
- Online iets kopen pas na twee dagen. Als ik het dan nog wil, mag het. Meestal wil ik het dan niet meer.
- Wat veel gedragen wordt, mag goed zijn. Een winterjas en schoenen kopen we nieuw en stevig. Voor een feestje of een verkleedpartij kijken we eerst in de kringloop.
- Zachter wassen. Sinds we op 30 graden wassen en bijna alles aan het rek drogen, gaan kleren zichtbaar langer mee. Daarover schreef ik in wassen op 30 graden en de was drogen zonder droger.
Het lukt niet altijd. Begin dit jaar nam ik me voor drie maanden niets nieuws te kopen. Dat hield ik ruim twee maanden vol, tot Daan begin maart met zijn tenen tegen de neus van zijn schoenen stond. Een groeispurt laat zich niet plannen.
Jeroen vroeg vorige week wat ik voor mijn verjaardag wilde. ‘Nieuwe sokken,’ zei ik. Hij dacht dat ik een grapje maakte. Vanochtend lagen ze naast mijn ontbijt, met een kaartje van Lotte erbij: ‘Deze hoef je niet te stoppen.’
