Dinsdag 18 november, kwart over zes. Harde westenwind, regen die van opzij kwam, en ik op de fiets met nog vier kilometer te gaan. Ik heb die avond hardop tegen niemand in het bijzonder staan mopperen. Thuis had Jeroen het eten klaar en hing mijn regenbroek tien minuten later druipend in de hal.
En toch fiets ik nu ruim een jaar, sinds maart 2025, op maandag, dinsdag en donderdag naar de praktijk. Zes kilometer heen, zes terug. Daarvoor pakte ik de auto, omdat het kon en omdat ik het nooit anders had gedaan.
Wat het kost en wat het oplevert
Ik heb het bijgehouden, want natuurlijk heb ik dat. Twaalf kilometer per werkdag, drie dagen per week, min vakanties: zo’n 1.600 kilometer per jaar die onze Yaris niet reed. Op die korte ritjes, met een koude motor, haalde hij in de winter ongeveer 1 op 18. Dat is zo’n 90 liter benzine, met de prijs op het moment van schrijven rond de 180 euro. Tel je slijtage en onderhoud mee, dan kom ik op ruim 250 euro per jaar.
| Uitgave eerste jaar | Bedrag |
|---|---|
| Regenbroek en regenjas | € 85 |
| Betere verlichting | € 30 |
| Twee nieuwe banden en een onderhoudsbeurt | € 95 |
| Totaal | € 210 |
Het eerste jaar hield ik er dus netto een euro of veertig aan over. Vanaf nu wordt het meer, want die regenjas gaat jaren mee. Maar als het alleen om geld ging, was ik na die dinsdag in november weer in de auto gestapt.
De dagen dat ik toch de auto pakte
In mijn spreadsheet staan elf autodagen. Vier keer was het glad of stormde het echt. Drie keer moest ik na het werk door naar mijn moeder in Zwolle. Twee keer had ik boodschappen voor een verjaardag die niet in mijn fietstassen pasten. En twee keer had ik gewoon geen zin. Die laatste twee schrijf ik er eerlijk bij, anders klopt de lijst niet.
Echt doorweekt ben ik misschien vijf keer geweest. Meestal valt het mee. Op de praktijk hangt mijn regenbroek over een stoel in het keukentje, en ik heb altijd droge sokken in mijn tas. In de winter is vooral de dinsdag pittig: om zes uur uit, in het donker naar huis. Daarvoor waren die lampen geen overbodige luxe.
Daan fietst sinds de brugklas ook elke dag. Op maandag rijden we het eerste stuk samen, tot hij linksaf moet. Komen er klasgenoten aan, dan doet hij alsof hij me niet kent. Ik vind het prima.
Conditie en rust in mijn hoofd
Ik ben doktersassistente en geen arts, dus wat fietsen met je hart doet, laat ik aan anderen over. Ik kan alleen vertellen wat ik merk. Het stukje met wind tegen dat me in april vorig jaar nog liet hijgen, rijd ik nu zonder te schakelen. En ik ben ’s avonds minder moe, wat ik niet had verwacht.
Het grootste verschil zit in mijn hoofd. Met de auto was ik in twaalf minuten thuis en zat ik in gedachten nog bij de telefoon en de agenda van de praktijk. Op de fiets ben ik twintig minuten onderweg, en na een kilometer of twee is de dag van me af gegleden. Als ik binnenkom, ben ik thuis, en niet nog half op mijn werk.
Jeroen vroeg laatst of ik geen elektrische fiets wilde. Nee, voorlopig niet. Die zes kilometer zijn precies goed zoals ze zijn, ook als het waait.
